image
ชีวิตเราต้องตั้งสมมุติฐานไว้ว่า พรุ่งนี้เราต้องตาย ถ้าเราไม่ตั้งไว้อย่างนี้เราก็จะประมาท
 
     ฉันยังไม่ตายง่าย ๆ ก็จะทำตัวสำมะเลเทเมา หาความพอใจ ไม่พอใจ

     จะเพิ่มเติมภพชาติใหม่ พาตัวเองไปแดนเกิดใหม่ ไปนรกเดรัจฉาน 

     แล้วจะกลับมาเป็นคนไม่ได้อีก

     เป็นตามเหตุ ตามปัจจัยที่มาประชุมกัน

     ปัจจัยของเดรัจฉานมาประชุมกัน เราก็จะเกิดเป็น *เดรัจฉาน 

     เหตุปัจจัยของความเป็นคน มาประชุมกันในใจเรา เราก็มาเป็น *คน

แต่ทุกวันนี้พวกเรามีแต่ทำเหตุปัจจัย ให้เกิดเป็นเดรัจฉานเก็บไว้ในใจ

     ไม่ได้เอาเหตุปัจจัยของความเป็นคน มาเก็บไว้เหมือนเดิม 

     ก็หมายความว่า เราเกิดมาเป็นคนชาตินี้ เราลืมตัวเราเองเลยนะ 

     ลืมสนิทว่าเราเกิดมาเป็นคน เพราะเหตุปัจจัย ที่เราทำมาของความเป็นคน *หมดแล้วหมดเลยนะ

     เพราะท่านมี ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ แล้วเป็นแหล่ง *สร้างการเกิดของท่านใหม่

     เมื่อตาเห็นรูป แล้ว *เกิดความพอใจ ไม่พอใจ ตายไปก็เป็น หมู หมา เป็ด ไก่ นรกอเวจี 

     แต่ถ้าตาเห็นรูป ‪แล้ว *ไม่เที่ยงเกิดดับ  ก็ มนุษย์ เทวดา

     แต่ทำไมเราถึงไม่อยากท่อง ความอยากท่องทำไมมีน้อย....

     มันมีแต่ความไม่อยากท่อง

เพราะ *ความไม่อยากคือ ความโง่ 

     *ความอยากท่อง‪คือ ความฉลาด

     *ในตัวเราความโง่จะมีมากกว่าความฉลาด

     แล้วเราก็จะเก็บเอาความพอใจ ไม่พอใจเข้าไปโดยอัตโนมัติ...

หน้าที่ของเราคือ ท่องไม่เที่ยงเกิดดับ เป็นหน้าที่ชีวิตของเรา ที่จะต้องข้ามพ้นทุกข์ให้ได้ ในเวลาที่เหลืออยู่,,, ทำตั้งแต่วันนี้

     เพราะพรุ่งนี้ *เราต้องตาย *เราไม่รอด *ไม่พรุ่งนี้ ก็พรุ่งนี้ พรุ่งนี้

แต่วันนี้เรายังมีชีวิตอยู่  ก็ไม่ประมาท.... 

     ทำเหตุทำปัจจัยของความเป็นคน มาประชุมกัน

     คือ *ท่องไม่เที่ยงเกิดดับ 

     ภพต่อไปของเรา  ก็เกิดมาเป็นคนอีก  ตามเหตุตามปัจจัย....

Powered by MakeWebEasy.com